16 januari 2018

Gespot voor u: R. Clown


Het voordeel van mensen met heel uiteenlopende muzieksmaken te volgen op sociale media, is dat je af en toe iets ontdekt waarvan je nooit gedacht zou hebben dat het überhaupt bestaat. Zo leerde ik toevallig het label OJC Recordings kennen, dat vanuit Los Angeles enkel cassettes aan de man brengt. De act waarop ik gewezen werd door een tweep, is R. Clown. Dat is een Brit (echte naam: Ross Halliday) die geschifte muziek maakt met heel veel eighties invloeden.
En zo brengt hij toch wel net deze maand een nieuwe cassette uit, zeker... Die heeft de ontzettend lange naam Doc told us to meet at 5028 York Blvd. for a very very special night of "Lights! Camera! Aaction" or Wowee! The city sure is scary meegekregen. 
Vier songs telt die release, waaronder een deel 1 en 2 van The hat. Beide delen laten behalve die eighties sound (met veel vaag herkenbare geluidjes) ook een duidelijke punkattitude horen. Toch hou ik nog veel meer van Mom 'n pop shop, dat halfweg de jaren tachtig misschien wel de poplijsten had kunnen bestormen met succes dankzij dat onweerstaanbaar loopje. Big steel plate klinkt als Billy Idol die samenwerkt met Sigue Sigue Sputnik en dat zou uw fantasie al danig aan het werk moeten zetten.

Je kan de cassette hier kopen op de Bandcamp-pagina van het label. Beluister hieronder het volledige album:

15 januari 2018

Lied van de week: week 3 - 2018

Anyone - Slow Pilot



Misschien ken je Pieter Peirsman als de mannelijke vocalist (sinds 2 jaar) bij Hooverphonic, maar wist je niet dat hij zelf ook een band rond zich geschaard heeft waarvoor hij zelf de nummers schrijft? Slow Pilot heet die groep en ze hebben net deze single uit, die de voorloper is van het album Gentle intruder waarvoor het nog wachten is tot 23 maart.

Het album verschijnt dus pas in maart en wordt uitgebracht bij Starman Records.

14 januari 2018

Ameel Brecht


Ameel Brecht is één van de oprichters van het Brusselse Razen, een band die met oude instrumenten zoals schalmei, santoor, bombus,... muziek maakt voor de 21e eeuw. Solo brengt hij op 27 januari het album Polygraph heartbeat uit bij K-R-AA-K, zowat het meest eigenzinnige label van België.
Solo speelt Brecht op een steel resonator en een steel mandoline, twee instrumenten waarop hij zijn gitaarvirtuositeit kwijt kan met als resultaat een timbre dat je niet op gitaar krijgt. Luister bijvoorbeeld maar eens goed naar opener A better time waarin het geplonk (als ik zo oneerbiedig mag zijn) mooi contrasteert met de lagere tonen. De titelsong klinkt een stuk krachtiger, met diepere klanken. Samen met Polygraph tremors vormt het een hoogtepunt op deze plaat. 
Zoals de meeste releases op dit label, is dit album voor avontuurlijke oren bestemd. Geef het toch maar een kans, je zal verbaasd zijn over de schoonheid die erin vervat ligt.

Je kan het album hier alvast bestellen via de Bandcamp-pagina van K-R-AA-K. Beluister hieronder het volledige album:

Heavy Bell


Heavy Bell is een Canadees duo bestaande uit Royal Canoe-frontman Matt Peters en Tom Keenan, die behalve singer-songwriter ook acteur is. Het tweetal bracht net hun debuut By grand central station uit, een songcyclus gebaseerd op het boek By grand central station I sat down and wept van Elizabeth Smart, uit 1945.
De songs op deze plaat zijn gebouwd op een stevige fundering van prachtige samenzang van beide heren. Daarmee geven ze de liedjes een warmte en diepte mee die hartverwarmend is. In Water of love weten ze daar zelfs subtiele toetsen aan toe te voegen en een breekbaarheid die je eerder van vrouwelijke vocalisten verwacht. 
Het loont de moeite de lyrics mee te volgen op deze pagina van hun website, want dan kan je genieten van de oorspronkelijk door Elizabeth Smart geschreven verzen. Zo volg je het verhaal van begin tot eind.
Waar deze band me heel sterk doet aan denken, is aan The Welcome Wagon, de groep van dominee Thomas Vito Aiuto en zijn vrouw, wiens debuutalbum geproduceerd werd door Sufjan Stevens en waarover ik hier lovend was. Diezelfde samenzang en gelijkaardige muzikale invloeden zijn hoorbaar.

Als het laat is, buiten donker en koud en je de lichten dimt of slechts wat kaarsen brandt, komt deze plaat helemaal tot zijn recht. Laat je volledige binnenzuigen in het universum van Elizabeth Smart en Heavy Bell en je zal het je niet beklagen.

Beluister hieronder het volledige album:

13 januari 2018

Shame


Dat Joy Division nog steeds een grote invloed blijft op vele bands, valt niet te loochenen. En telkens een band als -zeg maar- Editors de bombast laat groeien, staat er wel ergens een groep op die terugkeert naar de haast rauwe sound van Ian Curtis en zijn muzikale maten. Nieuw in dat rijtje is Shame, een Zuid-Londens vijftal met -getuige hun website- een groot gevoel voor humor. Dat mag ook blijken uit de hoes van hun album Songs of praise, dat op een grappige manier verwijst naar het legendarische Pet sounds van The Beach Boys.
De plaat begint met het rammelende, aan Sonic Youth enigszins schatplichtige Dust on trial. Daarna blijft het kwintet zwaar leunen op de gitaren die stuiteren als Tijgetje, rammelen als nauwelijks gestemde instrumenten van Pavement en rondhossen als fans van Metallica in de moshpit. Gloomy klinkt het eigenlijk voor wie goed naar de lyrics luistert van One rizla. The lick doet ons met het parlando wat denken aan Popular van Nada Surf. De award voor grappigste quote van het jaar gaat voorlopig (we zijn uiteindelijk nog geen halve maand ver) naar "I love you better when you're not around" uit Tasteless. Hoewel het tempo nooit echt zakt, wordt nog even extra gas gegeven op Lampoon, dat live ongetwijfeld tot een pogofeestje leidt. Het langste (en rustigste) nummer wordt opgespaard tot afsluiter. Angie verschilt danig van haar naamgenote bij The Rolling Stones doch kan zeker en vast ook op mijn goedkeuring rekenen.
Songs of praise is een plaat om te koesteren voor wie van gitaren houdt, voor wie zwart als zijn lievelingskleur heeft en voor wie elke Joy Division-kloon al heeft zien afglijden richting bombast of pop (beide kunnen gebeuren). Of Shame datzelfde pad opgaat in de toekomst, weet alleen Madame Soleil. Ik gun hen alvast het voordeel van de twijfel wat dat betreft. En deze plaat? Daarover heb ik géén twijfels.

Beluister hieronder het volledige album:

12 januari 2018

Lied van de week: week 2 - 2018

The beauty of belief - Sun Gods


Ik mag dan bevooroordeeld zijn als recensent van Indiestyle, maar die site is toch echt wel een baken voor wie op zoek is naar goeie nieuwe indiemuziek (in de breedste betekenis). Deze week leerde ik er Sun Gods kennen, een viertal met onder meer Brent Buckler van het ter ziele gegane Barefoot And The Shoes. Hun tweede single behoeft weinig krans gezien ze met een minimale drumlijn, krachtige bassen en meeslepende zang (deze formuleringen vind je overigens bijna letterlijk terug in het bericht op Indiestyle) een dijk van een nummer neerzetten.

09 januari 2018

Gelezen (109)

Dr. Jekyll and Mr. Hyde and other stories - Robert Louis Stevenson


Drie verhalen van Robert Louis Stevenson zijn verzameld in dit boek.
Het bekendste is natuurlijk Dr Jekyll and Mr Hyde, een terechte klassieker die thuishoort in het rijtje boeken dat de oprukkende wetenschap een toekomst voorspelde waarin morele keuzes zouden moeten afgewogen worden tegenover de technische mogelijkheden (o.a. Frankenstein). Ook hier weet de schrijver het dilemma treffend te vatten: is het wel goéd dat we doen wat mogelijk is, of zullen we niet zelf overweldigd worden door de gevolgen van ons gedrag en de controle over de "technologie" verliezen?
In The beach of Falesá worden we meegevoerd naar Tahiti, waar een pas gearriveerde handelaar een harde les leert en in The ebb-tide vergaat het drie sukkelaars (alweer op Tahiti) niet zo veel beter als blijkt dat ze hun leven wel in handen kunnen nemen maar het ongeluk dat hen achtervolgt, maar moeilijk van zich kunnen afschudden.
De drie verhalen getuigen van de grote vertelkracht van Stevenson, die ik natuurlijk al kende van Schateiland. Het was weer volop genieten...


En we noemen hem - Marjolijn van Heemstra


In dit wel heel autobiografisch (maar toch niet helemaal) boek wil een zwangere Marjolijn van Heemstra haar nog ongeboren kind vernoemen naar "bommenneef", een verzetsheld waarover een vage familielegende de ronde doet en wiens ring ze ooit kreeg op voorwaarde dus dat ze haar kind naar hem (Frans) zou vernoemen. Omdat ze vindt dat ze dan ook het hele verhaal moet kennen, gaat ze op zoek. Die zoektocht doet haar belanden in verschillende perspectieven, waarin Frans de ene keer een held is en de andere keer een moordenaar, zelfs een terrorist naar hedendaagse normen. Elk stukje nieuwe informatie slingert haar heen en weer, en intussen heeft ze natuurlijk ook nog een zwangerschap om zich om te bekommeren.
Marjolijn van Heemstra weet in dit boek de lezer mee te nemen langs haar soms verwarrende en vooral onthutsende weg en leert ons onderweg dat de waarheid vele gezichten kent en dat de waarheid kennen misschien toch niet altijd het hoogste goed is. Dat doet ze in een taal die bijzonder vlot leest en die een wereld laat zien van een intelligente, welstellende vrouw (waar niets mis mee is, uiteraard), die langzaamaan gedwongen wordt haar wereld en de taal om die wereld te bevatten, te vergroten.


De rest van de dag - Kazuo Ishiguro


Geen wonder is het dat Kazuo Ishiguro de Nobelprijs won want hoe hij erin slaagt in dit boek (andere boeken van hem ken ik (nog) niet) zulk een accuraat beeld te scheppen van een intussen vervlogen Engeland, alleen al door gebruikmaking van de taal, is echt bewonderenswaardig. De butler, meneer Stevens, die het verhaal vertelt, weet zulk een perfect taalbeheersing aan de dag te leggen dat je meteen ook voelt hoe emotioneel afstandelijk hij alles bekijkt en hoe hij daarmee deel uitmaakt van een wereld die eerder dan hij zelf besefte, teloor gegaan is. Dit is een werkelijk prachtig boek dat zich langzaam ontvouwt als een orchidee om zijn geheimen in de plot maar mondjesmaat prijs te geven.

07 januari 2018

VVV + Sangam


Net na de feestdagen wil een mens al eens wat rust en zelfs de muziek mag dan aangepast zijn. Dat hebben ze bij het label Aurawire uit Minneapolis goed begrepen door meteen bij de start van het nieuwe jaar een album met knisperende en zachtjes wiegende ambient uit te brengen. Verantwoordelijken voor Tomorrow comes zijn VVV en Sangam. De eerste is een muzikant uit Austin, Texas, de tweede komt uit het Engelse Manchester.
Dit is geen album dat je opperste concentratie vereist maar eerder een lekker wegluisterende plaat voor momenten waarop je wel muziek wil, maar verder niet al te veel inspanningen wil of kan doen. En dan zijn deze slim gemaakte nummers precies wat je nodig hebt. Evenzeer zijn ze zeer geschikt om wanneer je in de late (of zeer vroege) uurtjes thuiskomt, nog snel wat muziek tot je te nemen terwijl je nog een slaapmutsje nuttigt.

Beluister hieronder het volledige album. Je kan het op de Bandcamp-pagina van het label digitaal kopen of op een limited edition gele cassette.

06 januari 2018

Retro review: Daft Punk


Homework: ik weet nog hoezeer ik omvergeblazen was door deze plaat. Er was al de single Da funk en die was een ware openbaring geweest: dus house kon je ook gewoon mixen met pure funk en het resultaat klonk nog opwindend ook.
En dus kocht ik de (vinyl)plaat Homework en draaide ze thuisgekomen meteen. Daft Punk opende een heel nieuwe wereld voor me, waarbij na Underworld (met Dubnobasswithmyheadman) en The Chemical Brothers (met Exit planet dusk) de link tussen dance en meer traditionele popgenres op alweer een geheel nieuwe manier gemaakt werd. Zelfs vandaag klinkt het album heel fris en opbeurend en ze heeft nog niks van haar glans verloren. Bovendien is de invloed ervan nauwelijks te overschatten.
Het begint al meteen met Daftendirekt, een song die aanvankelijk in heel slechte geluidskwaliteit opgenomen lijkt maar steeds beter begint te klinken. En dan vallen de drums in. Een ogenschijnlijk onverstaanbaar zinnetje wordt herhaald terwijl de muziek opgebouwd wordt en groeit tot een opwindende opener voor deze plaat. Het korte intermezzo WDPK 837 FM sluit naadloos aan met een soort jingle voor een radiostation van Daft Punk. Daarna wanen we ons net buiten een club: politiesirenes zijn hoorbaar, evenals de dreunende bassen die tot buiten te horen zijn. Samen met de Guy-Manuel de Homem-Christo en Thomas Bangalter stappen we de club binnen om ten volle te genieten van de house van Revolution 909. Die draagt duidelijk het stempel (al wist ik dat toen nog niet natuurlijk) van de house uit Chicago. 
De monsterhit Da funk mag dan wel alle aandacht in het begin van het album naar zich zuigen, er valt nog wel meer fijns te beluisteren. Toch is het telkens weer genieten van dat repetitieve, van die supervette baslijn en van de afwisseling tussen haast minimalistische gedeelten van de song en de aanvulling met details die de song zoveel meer volume geven. Daarna volgt Phoenix, dat in zijn titel mogelijks verwijst naar de groep waarvan origineel (derde) bandlid Laurent Brackowicz deel van was gaan uitmaken sinds 1995. Deze song klinkt lichtvoetiger (geen zware bas meer die overheerst) en daardoor poppier. Dat kan nog meer gezegd worden van Fresh dat een voorafspiegeling lijkt van het geluid waarnaar Daft Punk op latere platen zou evolueren met singles als One more time en Get lucky.
U herinnert zich ongetwijfeld nog deze ongelooflijk coole clip bij Around the world, waarvan de choreografie zo nauw aansluit bij de muziek dat hier werkelijk een genie aan het werk lijkt (en misschien kan je clipregisseur Michael Gondry, ook bekend van clips van Björk, Massive Attack, Radiohead, The White Stripes,... en de prachtfilm Eternal sunshine of the spotless mind):


Bovendien is deze tweede grote hit voor Daft Punk een uitstekend voorbeeld om te illustreren hoe goed de Fransen erin slaagden house tot een mainstream song te bewerken. Iedereen die toen naar de radio luisterde, herkent de song nog steeds meteen van bij de eerste noten.
Rollin' and scratchin' staat dan weer zo ver af van pop, met zijn hypnotiserende beat en repetitieve geluiden dat de band je meezuigt in hún wereld, waarin house een prominente plaats krijgt. Het was, zo herinner ik me, even wennen maar wat een verslavende song is dit eigenlijk... En het eerbetoon aan hun muzikale helden, Teachers, daarna nog eens overgedaan door de Dewaele broers op Nite versions, leek ook in niets op wat ik daarvoor al kende. Opnieuw trouwens speelt Daft Punk met demping van het geluid, waardoor je de song even lijkt door te horen door een muur of deur, iets wat ik herkende van There is more to life than this op Debut van Björk. 
High fidelity is een nummer waarop de saxofoon een belangrijke rol mag spelen, ondanks de beperkte aanwezigheid van het instrument. Toch zou het liedje niet hetzelfde zijn zonder. Rock 'n roll sluit in weerwil van zijn titel weer genadeloos aan bij de house-achtergrond van het Franse duo. De drums maken de titel alsnog waar in mijn gevoel. Die affiniteit met house wordt sterker hoorbaar naarmate de plaat vordert. Oh yeah en Burnin' zijn daar prachtige voorbeelden van. Toch valt weeral op hoe funky en groovy de nummers ook zijn en dus ook hoe warm ze eigenlijk klinken.
Indo silver club mag dan wel mijn minst favoriete song zijn op deze plaat, het misstaat niet en wordt daarna gevolgd door het geweldige Alive. Dat nummer krijgt meer dan vijf minuten de tijd om uit te groeien tot een anthem van de nieuwe sound die Daft Punk in 1997 op de wereld losliet. Daarna voelt Funk ad (een achterstevoren gespeeld Da funk waarin die song ook gesampled wordt) in zekere zin aan als een overbodige epiloog...

Beluister hieronder het volledige album:

05 januari 2018

Lied van de week: week 1 - 2018

Nowhere to run - UNKLE


Een leuke clip met het verhaal van Alice in Wonderland siert de nieuwe single van UNKLE (James Lavelle, platenbaas van Mo'Wax, en Tim Goldsworthy). Die single is van het vorig jaar verschenen album The road: part I waarvan de release helemaal aan mij voorbij gegaan was.

Je kan het album The road: part I hier kopen.

Lyrics:


Hey man
What happened to the fun
Stuck in the snow
Blinded by the sun

There's nowhere to hide
There's nowhere to run
My love is pure
Second to none

Hey man
What happened to the fun
Stuck in the snow
Blinded by the sun

There's nowhere to hide
Nowhere to run
My love is pure
Second to none
All alone
What I've become
Oh darling
What have I done

All alone
What have I done
I'm chasing the heavens
I'm chasing the sun

All alone
What have I done
Oh baby
Run run run
Run run run
What have I done
What have I done
What have I done
What have I done

Take my hand and run
Take my hand and run

What have I done
Run run run

Run run run (run away)
Run run run (run away)
Run run run (run away)
Baby run run run (run away)
Run run run (run away)
Run run run (run away)
Run run run (run away)
Oh baby run run run (run away)

04 januari 2018

Gespot voor u: Jung An Tagen


Soms stoot je geheel toevallig op muziek die je nog nooit gehoord hebt en waarvan de kans dat je die op de radio ooit zou horen, nihil is. Zo'n ontdekking is Jung An Tagen, de naam waaronder de Oostenrijker Stefan Juster muziek uitbrengt die je op z'n minst experimenteel mag noemen. Nu heb ik natuurlijk al gemerkt dat sommigen in het experiment wel héél erg ver doorschieten, maar bij Jung An Tagen is de melodie nog wel herkenbaar en dat maakt dat je met niet al te overdreven veel inspanning echt wel kan genieten van 's mans muziek. 
Op Spotify kan je alvast twee albums van de Oostenrijker beluisteren: Das fest der reichen en Aussere.  Op zijn Soundcloud-pagina vind je nog meer muziek van hem. Je kan hem ook live aan het werk zien op het KRAAK-festival op 2 maart in de Brusselse Beursschouwburg, samen met o.a. Liz Durette en Lemones. De hele affiche van dat festival vind je hier.

Beluister hieronder alvast beide albums:

03 januari 2018

Project 2018: een compilatiecassette voor Elke (1)


In 2018 heb ik een nieuw project op deze blog. En om dat te kaderen, ga ik eerst wat achtergrond schetsen.
Vroeger maakte ik compilatiecassettes voor meisjes waar ik een oogje op had, die soms mijn lief waren of soms niet (maar waarvan ik het wel wou). In alle bescheidenheid durf ik te zeggen dat ik er goed in was om op basis van wat ik wist dat ze graag hoorden, nét die songs toe te voegen die ze niet kenden maar die ze toch leuk zouden vinden. Voor Elke maakte ik helemaal in het begin dat we samen waren, ook eens een compilatie-cd (de tijd van de cassettes was in 2010 namelijk al lang voorbij en dus brandde ik een cd-tje). Helaas had ik me deze keer vergist: ik had er vooral dingen op gezet waarvan ik hoopte dat zij ze ook mooi zou vinden, maar iets te vaak waren het songs die toch niet echt haar ding waren. Sindsdien waagde ik me daar niet meer aan.
Maar telkens een verhaal opdook waarin ik een cassette gemaakt had voor iemand, stak het blijkbaar bij Elke want ze begon me toch af en toe door te steken dat ik dat nooit voor haar deed.
Dus dit jaar zet ik dat (eindelijk) recht. Elke maand zoek ik twintig songs bij elkaar die allemaal samen één geweldig grote Spotify-lijst gaan vormen, een compilatie-cassette in een modern medium. En misschien gaat ze daarmee eindelijk nog eens haar Spotify-account gebruiken ook...
Dit is de eerste selectie, waarin ik vooral nostalgie de boventoon laat voeren. 
  1. Don't fear the reaper - Blue Öyster Cult: als je wil weten waarom Elke en ik al zoveel plezier beleefden aan dit liedje (naast het feit dat het best een goed nummer is), check dan zeker onderstaande clip waarin ze zelf een parodiërende mini-documentaire gemaakt hebben over het ontstaan van de song (en toen liep er iets mis)

  2. Eye in the sky - The Alan Parsons Project: zelf kende ik eigenlijk alleen maar echt Don't answer me, maar Elke is sowieso beter op de hoogte van dit soort muziek en zij vindt dit een heel mooi nummer
  3. What can I say - Boz Scaggs: op aanraden van Humo (ze publiceerden ooit een lijstje met albums uit de jaren zeventig die je zeker in huis moest hebben) kocht ik ooit Silk degrees. Ik was verbaasd te ontdekken dat ik het openingsnummer eigenlijk kende van op de radio, en ik smokkel het graag in dit lijstje omdat ik denk dat Elke dit soort soulvolle liedjes wel weet te waarderen
  4. I am... I said - Neil Diamond: als er één artiest is wiens mierzoete stem en arrangementen Elke verwonderen dat ik ze soms toch verdraag, is het wel Neil Diamond. Hij maakte ooit met Rick Rubin een plaat in de traditie van diens American recordings-werk met Johnny Cash, waardoor ik zijn songschrijverschap wel weet te waarderen. En dit is gewoon een klassiek topnummer
  5. Cat's in the cradle - Harry Chapin: deze song kende ik vooral van de cover (zo blijkt) door Ugly Kid Joe in de nasleep van de grunge-hype, maar dit is dus het origineel door Harry Chapin
  6. Tuff enuff - The Fabulous Thunderbirds: alweer een liedje dat ik er tussen smokkel, omdat het zo lekker aanstekelijk is
  7. Hotel California - Eagles: sinds oudejaarsdag heeft deze song geen geheimen meer voor ons, nadat we ons verdiepten in de betekenis (eerst van het woord "colitas", daarna gewoon in de hele song)
  8. Running on empty - Jackson Browne: Jackson Browne kwam vroeger nogal eens voor op mijn cassettebandjes die ik maakte, met het nummer I'm alive van het gelijknamige album, over het verder gaan met het leven na een breuk en hoe moeilijk dat is. Voor Elke kies ik echter voor Running on empty, over ouder worden en terugkijken, vreemd genoeg één van zijn oudere songs
  9. Valerie - Steve Winwood: nog een absolute klassieker
  10. Little things in life - Green On Red: Green On Red leerde ik zelf kennen dankzij hun album This time around en ik vond ze bij momenten heel erg klinken als The Rolling Stones. Toen ik me meer verdiepte in hun muziek, ontdekte ik dat ze veelzijdiger waren dan enkel dat en dit nummer vind ik echt prachtig en schenk ik met plezier aan mijn lief. En als ze ook op zoek gaat naar meer van hen, dat ze dan ook maar meteen het solowerk van hun ex-frontman (de band bestaat niet meer) Chuck Prophet onder de loep neemt. Ik heb een paar platen van die man... Trouwens, ook een ander lid, Chris Cacavas, maakt soloplaten.
  11. You're gonna miss me - Dough Sahm and Sons: Where the pyramid meets the eye is een heel interessant tribute-album voor Roky Erickson, van The 13th Floor Elevators. R.E.M. covert er I walked like a zombie op, dat toen vaak op Studio Brussel gedraaid werd (maar niet op Spotify staat). Er staan nog wel meer goeie covers op en ik koos voor deze
  12. Eye - Thin White Rope: een band die jammer genoeg amper iemand kent, is Thin White Rope. Ik leerde ze kennen door hun bijdrage op een compilatie-album van het Studio Brussel-programma Update, gepresenteerd door Chantal Pattyn. Ze maakten in de studio spontaan een song over de gespen op de schoenen van de presentatrice en ze namen daarmee niet alleen Chantal voor zich in. Hun hele discografie is het uitzoeken meer dan waard
  13. Head on - The Jesus And Mary Chain: mijn eerste kennismaking met deze song was een cover door Pixies op Trompe le monde en zo ontdekte ik The Jesus And Mary Chain, van wie hun Sometimes always (op het album Stoned and dethroned) mij tekstueel altijd heel erg geïntrigeerd heeft, door die arrogantie die erin doorklinkt ("ik wist wel dat je me terug zou willen, schat...") Ik ben zeker dat Elke die song niet sympathiek gaat vinden, dus kies ik toch maar veilig voor dit hier
  14. The killing moon - Echo And The Bunnymen: we zijn intussen aanbeland bij de eighties, het favoriete muzikale tijdperk van mijn lief, en dit zal ze zeker leuk vinden om nog eens terug te horen
  15. Slow emotion replay - The The: al in de jaren tachtig was The The interessante muziek aan het maken, maar het grootste succes kenden ze in 1993 met de plaat Dusk waar deze prachtsingle uit getrokken werd. Ook de moeite waard waren Hanky panky, waarop ze allemaal songs van Hank Williams onder handen namen en het donkere album NakedSelf uit 2000
  16. Life in Tokyo - Japan: ikzelf ben al heel lang weg van de platen die David Sylvian maakt. Ik leerde hem kennen via de (veel oudere) broer van een ex-lief, toen Sylvian samenwerkte met Robert Fripp (van King Crimson). Natuurlijk kende hij zijn eerste successen met deze band uit de jaren tachtig en laat dat nu net meer het era zijn dat Elke zo goed kent...
  17. She blinded me with science - Thomas Dolby: grappige song die dus niet mocht ontbreken in deze compilatie
  18. Doctor! Doctor! - Thompson Twins: als we een kwisje doen met ons tweeën (één van ons speelt muziek en de ander moet zo rap mogelijk raden welk liedje het is en door wie), dan passeren Thompson Twins al eens met Lay your hands on me maar deze is ook wel leuk...
  19. Life in one day - Howard Jones: ik denk dat dit één van de eerste singletjes is die ik ooit als kind kocht (of kreeg van mijn tante, die af en toe met mijn broer en mij naar de platenwinkel ging en we mochten dan elk een singletje uitkiezen), dat is meteen de reden waarom ik dit verkoos boven het bekendere What is love? (en ook wel omdat dit eigenlijk een minder klef nummer is)
  20. The riddle - Nik Kershaw: afsluiten doe ik dit eerste deel met Nik Kershaw en The riddle want het is nog een beetje een raadsel wat ik volgende maand uit mijn hoed ga toveren hé...
Beluister hier deel 1 van de compilatie:

02 januari 2018

Jeff Rosenstock


2018 is nog piepjong en de eerste releases zijn er al. Onder die vroege vogels bevindt zich Jeff Rosenstock, een Amerikaanse muzikant en songschrijver die voorheen bij bands als The Arrogant Sons Of Bitches (ska), Bomb The Music Industry! en Kudrow speelde. Dit is al zijn derde solo-album en ze heet Post-.
De intro van 6 seconden had niet echt gehoeven maar wat we daarna horen, maakt me toch wel blij. Dit is rommelige (post-?)punk, een vleugje collegerock met verwijzingen naar bands als Nada Surf en (recenter) PUP, Pinegrove of Teen Suicide. Die mengeling van slackertraditie en (post)punkattitude maakt de songs, die meestal kort en krachtig zijn, heel genietbaar. Tweemaal duren de nummers langer: USA kent een lange outro die toch nog even openbarst, afsluiter Let them win duurt naar mijn mening gewoon veel te lang. USA behoort trouwens tot de hoogtepunten op deze plaat, net als Yr throat, het compacte Powerlessness en de meer genuanceerde songs 9:10 en TV stars. Niet toevallig ligt in de die laatstgenoemde liedjes het tempo iets lager.
Deze release op 2 januari bewijst dat ook dit jaar ontelbaar veel platen zullen uitgebracht worden en deze dreigt halfweg het jaar (en zeker tegen de eindejaarslijstjes, waar ze wellicht ook niet in thuishoort, hoor) alweer vergeten te zijn, maar om het jaar in te zetten is dit een meer dan verdienstelijk album.

Beluister hieronder het volledige album via 's mans Bandcamp-pagina:

31 december 2017

Twintig parels per maand: december 2017


Net als vorig jaar kies ik ervoor om de laatste twintig parels allemaal uit het voorbije jaar te laten komen. Actueel dus in deze lijstjestijd, doe er uw voordeel mee:
  1. War is hell - Ho99o9: het album United states of horror liet me horen hoe goed deze band wel is (en ik heb Kurt te danken voor de tip)
  2. I ain't got time! - Tyler, The Creator: de beste hiphop dit jaar kwam van Kendrick Lamar, en daarna van Vince Staples, maar deze Tyler maakte eveneens een goeie plaat. De sample in de intro ken je misschien nog van Deee-Lite?
  3. Sharp dressed man - Xiu Xiu: deze cover van een ZZ Top song mocht niet ontbreken in dit lijstje
  4. Green light - Lorde: Melodrama van Lorde is een mooi album, dat weliswaar mijn eindejaarslijst niet haalde maar toch genoeg mooie parels bevat, zoals deze opener
  5. Wanna sip - Fever Ray: met Plunge liet Fever Ray opnieuw van zich horen dit jaar en dit is daaruit mijn favoriet nummer
  6. Second mistake - Ayya: één van de meest opmerkelijke verzamelaars dit jaar was zeker Mono no aware van het Berlijnse label PAN, waaruit deze song komt
  7. LMK - Kelela: volledige albums van Kelela zijn niet echt aan mij besteed, maar deze single is echt wel heel goed
  8. When I was young - : deze Deense brengt met de regelmaat van de klok geweldige songs uit
  9. Mermaid - Kedr Livanskiy: bijzonder electronische muziek uit Rusland, het is niet meteen wat ik verwacht had dit jaar te leren kennen, maar het album Ariadna is uw aandacht zeker waard
  10. The combine - John Maus: uit Screen memories komt dit bijzonder liedje
  11. Dum surfer - King Krule: hoewel hij één van de artiesten is die jonge mensen in mijn omgeving vaak noemen als in het oog te houden, ben ik nog niet overtuigd, maar dit liedje is wel goed natuurlijk
  12. Radio kids - Strand Of Oaks: jawel, ook dit jaar kreeg ik een knuffel van Timothy Showalter tijdens zijn concert in De Zwerver in Leffinge. Alleen al daarom (maar ook om zijn verdienstelijke nieuwe plaat dit jaar) verdient hij hier een plaatsje
  13. Playing guitars - Jim White: hét concert van het jaar, zo kon je eergisteren al lezen, was van Jim White in de 4AD in Diksmuide (toegegeven, veel concerten zag ik niet, maar dit was echt geweldig!)
  14. Still not dead - Willie Nelson: één van de langst levende countrylegendes maakte ook dit jaar weer een plaat, God's problem child, en hoewel ik die pas heel laat ontdekte (enkele dagen geleden), vind ik ze best wel goed
  15. If we were vampires - Jason Isbell And The 400 Unit: ook veel te laat ontdekt maar door veel van mijn muzikale vrienden getipt als één van de muzikale hoogtepunten van 2017
  16. Mary's eyes - Tori Amos: jawel, Tori Amos bracht dit jaar nog eens een (goeie) plaat uit en daarvan is dit de afsluitende song
  17. I am not at war with anyone - Luka Bloom: ook Luka Bloom is nog steeds productief en meer zelfs, de kwaliteit van zijn platen is nog steeds nooit minder dan goed
  18. Blood of the forgotten song - Joe Henry: nog een oude knar die alweer een goed album afleverde dit jaar
  19. Revenge song - Corbin: bijzonder plaatje, dit
  20. In de rij voor de soep - Meuris: Stijn Meuris ging dit jaar wat aan me voorbij, maar ik las in eindejaarslijstjes dat hij best wel een mooie plaat had gemaakt dit jaar (Vigilant), waarin hij de hedendaagse maatschappij op de schop neemt. Ik hou er wel van als hij zich eens goed boos maakt
Beluister hieronder de volledige afspeellijst:

30 december 2017

Jaaroverzicht 2017: top twintig albums

En dan is hier mijn overzicht van de twintig meest markante, meest opvallende en ook wel beste albums die ik dit jaar beluisterde en al eerder reviewde op deze blog:

20. Chaos in het universum - Stippenlift en Faberyayo



Faberyayo (van De Jeugd Van Tegenwoordig) maakte met Stippenlift een album dat me verwonderde én dat mijn aandacht kon vasthouden, wat met zijn band eigenlijk nooit echt lukt (ondanks hun soms goeie singles). Soms zwaar gedrenkt in de jaren tachtig maken ze eveneens gebruik van nostalgische of exotische geluiden om de nummers een feel mee te geven die ik eerlijk gezegd nooit verwacht had.

19. Cult of yes - Pascal Deweze



Dat dit 's mans solodebuut is, verraste me nog het meest want Pascal Deweze heeft intussen al heel wat muzikale watertjes doorzwommen. Op deze plaat bewijst hij nog eens dat hij een begenadigd songsmid is en zijn album is dan ook een pretentieloos (bijna-)meesterwerk geworden.

18. Here now there then - Dool



Ik gaf Mike van Consouling Store carte blanche om me een album aan te raden en het bleek een voltreffer te zijn. In een genre dat ik te weinig ken, slaagt de Nederlandse band Dool erin mij hun wereld binnen te trekken. Opvallendste kenmerk van deze band waardoor ze zich onderscheidt van anderen, is ongetwijfeld de mooie zangstem van Ryanne van Dorst. De pessimistische kijk van de plaat hoeft geen belemmering te zijn want zoals wel vaker ligt schoonheid soms in het lelijke...

17. The following mountain - Sam Amidon



Hoewel het een wat stugge plaat werd, is deze nieuwe van Sam Amidon toch alweer een geslaagd album geworden waarop hij zijn muzikaal vakmanschap vorm geeft in songs die je uiteindelijk weten te raken.

16. American dream - LCD Soundsystem



Bleeps die de zwaarte van het album niet kunnen verhullen, het was wel het laatste dat ik verwachtte van James Murphy en diens LCD Soundsystem. Mijn late kennismaking met zijn plaat verklaart misschien waarom ik er niet meer naar luisterde en misschien zelfs waarom ze niet hoger eindigde, maar het is een bijzonder interessante plaat geworden die ik in 2018 zeker nog vaak zal beluisteren om alle details ervan goed te laten door dringen.

15. Yarrow - The Deep Dark Woods



De spuuglelijke hoes herbergt een album waarbij ik spontaan denk aan Bruce Springsteen, Neil Young en Fleet Foxes en dat zegt veel over de kwaliteit die deze Canadezen op hun nieuwste werk tentoonspreiden.

14. Rennen - Sohn



Ik waagde me in januari aan een dubbelreview waarin ik Rennen van Sohn plaatste naast het meer aandacht aanzuigende I see you van The xx. Sohn slaagt er wél in mijn emoties te beroeren en doet dat niet enkel in de hardere nummers, maar zeker ook (waar The xx meestal faalt) in de rustige songs. Op het einde van dit jaar was ik deze plaat al bijna weer vergeten maar gelukkig helpen eindejaarslijstjes me elk jaar om ook eens wat verder terug te kijken dan die platen die spontaan in mijn geheugen opduiken.

13. Sleep well beast - The National



Bijna was het jaar voorbij gegaan zonder dat ik The National een kans had gegeven. Net als met Elbow is er de laatste jaren een soort vermoeidheid met deze band opgetreden bij mij en dat de plaat "gehypet" leek te worden, hielp ook al niet. Maar kijk: de wonderen zijn de wereld nog niet uit en The National is erin geslaagd me te bekoren. Net als bij LCD Soundsystem zorgt de laatijdige beluistering ervoor dat ik de plaat nog meer aandacht dien te schenken in 2018.

12. A crow looked at me - Mount Eerie



Voorzichtigheid is geboden voor wie deze plaat van Mount Eerie wil beluisteren. Rouw en verdriet werden zelden eerder zo rauw op een plaat uitgedrukt als hoe Phil Everum hier omgaat met het verlies van zijn vrouw. Het is alsof hij het gesprek dat iedereen uit de weg gaat toch voert en alsof hij de woorden die niemand wil horen, toch uitspreekt. Eerlijker dan dit wordt het niet en voor sommige mensen kan dit album een enorme troost zijn bij hun eigen rouw. Tegelijk dreig je als luisteraar te verdrinken in de poel van tranen die als een moeras in prachtige songs verhuld zit.

11. Sincerely future pollution - Timber Timbre



Vreemd genoeg kwam ik deze plaat, denk ik, in geen enkel eindejaarslijstje tegen. Nochtans hebben de Canadezen met dit album hun meest donkere werk geschreven. Ze kwam tot stand in het (politiek) erg bewogen 2016, het jaar waarin Trump tot president verkozen werd. Zoveel ongeloof en verbijstering noopte de band tot een gitzwarte soundtrack die tegelijk erg doet denken aan City same city van Flying Horseman. Bovendien is dit de meest ambitieuze plaat die ze al maakten en ze steken Daniel Lanois naar de kroon als het erop aankomt gruizige duisternis doorheen alle noten te weven (denk aan dienst For the beauty of Wynona). Ik vrees dat ze dit huzarenstukje nooit meer zullen evenaren, dus geniet ten volle van deze parel.

10. Predictions of the future - Goldfish



Aangezien deze plaat eigenlijk al grotendeels gemaakt werd in 1996 maar pas dit jaar werd afgewerkt en uitgebracht, hoeft het niet te verwonderen dat het een "trip down memory lane" is, maar wel een heel goeie trip. Je hoort punkrock voor die term besmet raakte en je hoort ook flarden Kristin Hersh, Lush en The Breeders. Voor wie muzikaal volwassen werd in de tijd dat gitaren eindelijk weer regeerden (zoals ik), is dit een hoogfeest voor oren en hersenen en hart.

9. Face your fear - Curtis Harding



De beste soulplaat van het jaar komt na het overlijden van Charles Bradley (een man die ik nooit zal vergeten door zijn ontwapenend geluk om zoveel succes op een festival in Noord-Frankrijk waar mijn lief en ik hem voor het eerst zagen) van Curtis Harding. Met de hulp van Danger Mouse slaagde hij er immers in tegelijk zo retro te klinken dat je spontaan denkt "James Brown" en zo de vinger aan de pols te houden van de hedendaagse muziekproductie. 

8. Mass VI - Amenra


Teleurstellen doet Amenra nooit en ook op Mass VI is het weer van dat: een mokerslag is het die je toegebracht wordt en je enige reactie is de hamer waarmee je net vol in je gezicht geraakt bent, te omarmen. Het album draait om dualiteiten en dat hoor je ook: Amenra laat de slinger beide kanten uitgaan en ze doen dat met zo'n dwingende kracht, in songs die meestal bijna of zelfs langer dan tien minuten duren, dat je niet anders kan dan je totaal overgeven. Dat de band een community rond zich heeft weten te binden, begrijp je terstond. 

7. The asylum tapes - Marvin Pontiac



Het is mijn beste vriend, Kris, die me attent maakte op deze bijzondere plaat van een bijzonder artiest. Want: Marvin Pontiac bestaat helemaal niet! Zijn biografie is verzonnen, als een kritiek op muzieksnobisme waarin je oude, "onontdekte" bluesmuziek en outsider-art niet anders dan goed en geniaal màg vinden. De man achter het hele project (want dit is al de tweede plaat van Marvin Pontiac) is de nochtans zelf niet onverdienstelijke John Lurie, vooral bekend van (instrumentale) filmmuziek. Deze plaat deed me terugdenken aan de film Idioterne (The idiots) van Lars von Trier, onder meer omwille van de toch niet altijd zo nobele motieven die schuilgaan achter de maatschappijkritiek. Maar deze plaat zou zijn hoge plaats in deze eindejaarslijst niet waard zijn indien ze niet muzikaal echt interessant zou zijn. Want John Lurie/Marvin Pontiac zoekt de grenzen op van de muziek die je kan maken als je niet langer gehinderd bent door de grenzen van het normale en je je kan verbergen achter het veilige etiket "gek en geniaal".

6. Salute - Fär



Tim De Gieter leek wel overal tegelijk dit jaar. Er was een mooi album van zijn eigen band Every Stranger Looks Like You en hij had ook een ferme brok in de pap bij If Anything Happens To The Cat en hun debuut. Maar het beste was toch het debuut van de band die hij vormt met zijn vriendin An-Sofie De Meyer. Salute is de registratie van de groei die de band doormaakte sinds de eerste single twee jaar eerder en de chemie tussen de twee bandleden levert een plaat op die ontelbare keren door mijn huiskamer schalde en waar ik lief, vrienden en kennissen te pas en te onpas enthousiast voor wou maken (wat soms ook gelukt is). De Belgische Portishead is eindelijk opgestaan, dames en heren, maar Fär is tegelijk nog zoveel meer. En Tim De Gieter, dat is een toffe peer en ooit komt het er wel eens van dat mijn lief en ik ingaan op zijn uitnodiging om eens een koffie bij hem te komen drinken als we toevallig in Brakel zijn...

5. DAMN. - Kendrick Lamar



Met trots kan ik u melden dat mijn zoon dit jaar het muzikale licht heeft gezien. Kris zal het beamen (en niet alleen dat ik het al jaren zeg): hiphop, daar gebeurt het tegenwoordig allemaal. Muzikale vernieuwing vind je vooral in dit genre. Mijn zoon, net twaalf geworden in november, heeft het goed begrepen. En ja, hij is ook helemaal weg van AC/DC maar zijn voorkeur gaat toch vooral uit naar Kendrick Lamar, Wiz Khalifa en Snoop Dogg. Van de genialiteit van Kanye West heb ik hem nog niet kunnen overtuigen, maar wanneer hij gisteren in de auto zat mee te schudden met zijn hoofd op Blacc Hollywood  van Wiz Khalifa, de cd die hij uren tevoren kreeg als nieuwjaarscadeau, ben ik toch een fiere vader. En hij kent de songs op DAMN. beter dan ik. Hij leent mijn cd's van Kendrick Lamar om op zijn kamer uren naar te luisteren. En ik kan hem geen ongelijk geven. To pimp a butterfly vond ik het beste album van dat jaar en ook DAMN. staat vol songs die je hoofd nooit meer verlaten. En al is de man tegenwoordig alomtegenwoordig (want gevraagd om mee te zingen of te rappen op zowat elke successingle), beu word ik dit album nooit.

4. Luciferian towers - Godspeed You! Black Emperor



Ja hoor, de Canadese post-rockhelden van Godspeed You! Black Emperor, wiens concert in de Westhoek bij de herdenking van WO I mijn lief en ik jammer genoeg uiteindelijk moesten laten schieten, hebben het weer gedaan. Opnieuw brachten ze een plaat uit die klinkt als een pletwals mét nuance, een contradictie die zij toch weer overstijgen. Woorden zijn nutteloos, beluistering na beluistering overtuigen je ongetwijfeld beter dan welk schrijfsel van mij ooit zou kunnen doen.

3. From a room vol. 1 en vol. 2 - Chris Stapleton




Elk jaar vis ik uit de eindejaarslijst van Roen Het Zwoen in extremis nog enkele platen die meer dan de moeite waard zijn maar die totaal aan mij voorbijgegaan waren. En vrijwel altijd zit daar iets tussen dat hoogt eindigt in mijn eigen eindejaarslijst. Dit jaar is die eer weggelegd voor Chris Stapleton die met enkele maanden tussentijd twee platen uitbracht die als een Siamese tweeling aan elkaar geklonken zijn. Zowel rockend als rustig overtuigt deze Amerikaan uit Nashville met zijn outlaw-country en hij haalde er zelfs commercieel succes mee (in de VS). Dat is meer dan terecht want beide platen maakten mijn eindejaar zoveel mooier.

2. No offending borders - Torgeir Waldemar



Hoewel ook deze plaat (heel) hoog eindigde bij Roen, is het niet daar dat ik ze ontdekte. Het was via een andere muziekblog dat ik de Noor leerde kennen. En hoewel Neil Young zelf dit jaar een goeie plaat uitbracht (die ik, zo moet ik bekennen, helaas slechts één keer beluisterde), komt de beste Neil Young-song dit jaar uit het hoge Noorden. Summer in Toulouse lijkt zelfs zijn begeleidingsband Crazy Horse uitgeleend te hebben. Werkelijk elke song op deze plaat is van de hoogste kwaliteit.

1. Stubborn persistent illusions - Do Make Say Think



Een plaat met vogels op de hoes, daar zal mijn oudste stiefdochter niet mee kunnen lachen. Ik vermoed dat ze de verzameling vissen op de plaat van Goldfish verkiest...
Dat niet Godspeed You! Black Emperor maar een andere band van hetzelfde Constellation!-label mijn eindejaarslijst van 2017 aanvoert, zegt veel over de kwaliteit die de groep in elk detail van de plaat stak. Want elke song is als het betere kantkloswerkje uit Brugge (maar dan iets meer aanlokkelijk voor mensen uit de 21e eeuw): vol van zulke betoverende details en tegelijk zo'n meeslepend verhaal vertellend dat het album je niet meer loslaat. Soms word je overwelmd, soms is net traagheid het hoofdmotief. Dit is een grandioze plaat, hét meesterwerk van 2017.

Beluister hieronder de playlist met uit elk album één nummer:

29 december 2017

Jaaroverzicht 2017


Vooraleer ik morgen overga tot het publiceren van de meest markante of gewoonweg de beste platen van 2017 (althans diegene die ik beluisterde én reviewde), neem ik de tijd om in schoonheid afscheid te nemen van 2017. Het is een jaar waarin geluk en verdriet, vreugde om veel mooie dingen en woede om zoveel stommiteiten die de mens als soort (en een groot deel van de individuen ten persoonlijke titel) uithaalden. Ben ik tevreden en gelukkig als ik terugkijk? Of overheersen spijt, frustratie, machteloosheid en moedeloosheid?
Persoonlijk was 2017 eigenlijk best wel een mooi jaar en vooral de voortzetting van goeie dingen die al vorig jaar (of zelfs iets vroeger) ingezet waren. Mijn lief is nog steeds super, de liefde die ik voel is dieper dan ik ooit had durven dromen toe in staat te zijn en mijn twijfels, zorgen, angsten,... zijn niet langer meer een reden om te vluchten maar ik pak ze aan, samen met Elke natuurlijk, want zonder haar zou ik het niet kunnen. En op het werk is de tweede adem die ik vond toen ik van team veranderde, nog steeds niet uitgeput, integendeel. De voldoening die ik er voel, verslaat de frustraties om keuzes die gemaakt worden door sommige collega's en obstakels die ik onderweg tegenkom. Meer zelfs, het geeft me energie om nieuwe, bijkomende uitdagingen op te zoeken in 2018 en een (enigszins stiekeme) droom nu maar eens écht te laten worden door datgene te doen waar ik intussen zo goed in geworden ben. Maar daarover lees je ongetwijfeld in het jaaroverzicht van 2018.
Tegelijk is de wereld om me heen nog steeds een oord waar mijn (ideologische) utopie verder af lijkt dan ooit. We worden geregeerd door een bende racisten (al mag je dat niet luidop zeggen), egoïsten (al mag je dat ook niet zeggen), leugenaars (taboe-onderwerp) en kromredenaars (tot zelfs gewoonweg DOMME politici als Gwendolyn Rutten die zulke onzin verkopen dat je je afvraagt of er in haar partij nog wel redelijke mensen hun mond durven op te doen als hun voorzitter spreekt). Met beide handen worden cadeaus uitgedeeld aan zij die al veel meer dan genoeg hebben en het wordt ontstolen aan mensen die afgeleid worden door een weerzinwekkend discours waarin de moslims van nu de Joden van de jaren dertig zijn geworden. Amper verholen worden dagelijks ballonnetjes opgelaten die enkel de bedoeling hebben een bevolkingsgroep te viseren, onder het mom van "ze moeten integreren", volkomen voorbijgaand aan de essentie van integratie: géén eenrichtingsassimilatie maar een synthese van het beste van twee (of meer) werelden. Ook andere zwakken worden uitgesloten, systematisch en structureel, en ik kan het weten want de mensen waarmee ik werk (jongeren met een mentale handicap en zware kwetsuren, niet zelden een hechtingsstoornis), botsen op de muren van een bureaucratie die zélf te obstakels opwerpt onder het mom van "emancipatie" en "rechten van de persoon met een beperking", nauwelijks verhullend dat besparingen op de kap van de onmachtigen de enige ware motivatie is om een min of meer werkend systeem te vervangen door een in de praktijk tot uitsluiting leidend model. 
Gelukkig was er ook dit jaar weer heel veel muziek. Gelukkig las ik dit jaar 42 boeken (en startte ik er nog enkele die nog uitgelezen dienen te worden). Dat laatste weet ik omdat ik het al enkele jaren bijhoud op Goodreads, mijn extern boekengeheugen. Ik las eindelijk enkele klassiekers, werd betoverd door recente, goeie boeken en heel soms een beetje teleurgesteld, maar dat maakt deel uit van het leven. Dit is mijn top vijf van boeken die ik dit jaar las:

5. Aan een onbekende god - John Steinbeck: mijn favoriete auteur intussen


4. Hechtingsstoornissen. Praktijkgericht therapiehandboek voor ernstige hechtingsstoornissen bij kinderen - Peter Niels Rygaard: een eye-opener in zekere zin (want ik leerde nog veel bij over hechtingsstoornissen) en een bevestiging voor dingen die ik al langer zo aanvoelde, maar die niemand ooit (zo scherp) had durven verwoorden


3. Schateiland - Robert Louis Stevenson: een klassieker die ik las met zoveel plezier dat het even leek alsof ik opnieuw twaalf jaar was


2. Institutionalisering van een pedagogische paradox. Sociaal-pedagogische benadering van de geschiedenis van de jeugdzorg vanaf de Belgische onafhankelijkheid tot aan het decreet Integrale Jeugdhulp van 12 juli 2013- Karel De Vos: het boek dat me zo sterk aan het nadenken zette over mijn werk dat ik meteen besloot van de recensie een echt artikel te maken voor in het Vlaams Tijdschrift voor Orthopedagogiek, meteen mijn uitnodiging aan collega's om in gesprek te gaan en over de inhoud ervan te discussiëren met het doel dat we allen nóg betere hulpverleners worden, gedragen door een visie die de toets der wetenschap doorstaat en tegelijk een maatstaf vormt voor ons handelen


1. De verrader - Paul Beatty: een boek met een premisse zo van de pot gerukt en zo "politiek incorrect" dat minder goeie schrijvers finaal de mist zouden zijn ingegaan, maar niet de terecht winnaar van de Man Booker Prize


En dan is er dus de muziek. Er wordt elk jaar zo véél muziek uitgebracht dat niemand het nog allemaal kan bijhouden, zelfs niet eens een voltallige redactie van -ik noem maar iets- een site als Indiestyle. Ik luisterde behoorlijk veel nieuwe platen. Tot mijn eigen schande (maar het weze mij vergeven) werden sommige slechts één luisterbeurt toebedeeld en daar bevonden zich nochtans goeie platen tussen. En dan waren er de platen die ik reviewde: voor Indiestyle en voor deze blog, want er zijn muzikanten en labels die me rechtstreeks recensie-exemplaren toestoppen en daarnaast luisterde ik (vooral via Spotify) veel albums die ik de moeite waard vond om een stukje aan te wijden. Met veel plezier herbeluisterde ik ook platen van vroeger (gaande van jaren geleden tot mijn jeugd tot van voor ik geboren was, intussen toch ook al echt wel een hele tijd geleden). Ik beleefde enorm veel plezier aan het schrijven van "retro reviews", niet in het minst omdat die soms aanleiding gaven tot het neerschrijven van herinneringen die nooit meer mijn hoofd hadden verlaten. 
Concerten zag ik jammer genoeg veel te weinig. Mijn gezondheid is, helaas, nog steeds een bitch: geen allesbepalende bitch meer, maar vooral een onregelmatige bitch, die af en toe venijnig bijt en me soms letterlijk een uur voor ik naar een gepland concert ga, doet afzeggen. Zo miste ik het ongetwijfeld bijzonder interessante optreden dat Ansatz Der Maschine gaf in de N9 en zo miste ik nog wel veel meer kleine, boeiende concerten die ik graag had willen meemaken (al zeker als ze op minder dan een kilometer van mijn deur bleken door te gaan).
Toch was er één concert dat meteen alles goed maakte. Samen met mijn beste vriend zag ik Jim White aan het werk in de 4AD in Diksmuide en dat was precies het soort concert waarvoor ik met plezier buitenkom (en zo ver rij). Niet alleen werden we vergast op goeie muziek (wat een goed idee was het toch om die extra muzikanten mee het podium op te nemen, zoals je hier kan lezen), maar Jim White was grappig, meeslepend, ad rem en een verteller van het slag Josh T. Pearson.


Morgen kan je lezen welke albums ik er dit jaar uitpik om bijzonder te vermelden bij het afsluiten van het jaar. Ik ga niet pretenderen dat dat de beste platen zijn van 2017, want vele van die beste platen heb ik niet eens gehoord of heb ik enkel door eindejaarlijstjes van anderen nog snel ontdekt (maar niet meer de aandacht kunnen geven die ze verdienen). Het is mijn héél persoonlijke selectie van een jaar waarin muziek nog steeds de vertrooster is in mijn leven en, op mijn lief en kinderen na, het allermooiste dat het leven mij te bieden heeft.
Klik op oranje tekst om de links te volgen en blauwe links voor de mp3's.